تبلیغات 
خداهمیشه با ماست
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
رمضان الکریم
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
تبریک
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
امام علی (ع)
میلاد مولود کعبه مبارکباد
آنچـه میخوانید وصیت امام علی (ع)بـه فرزندش امام حسن(ع)است كـه پـس از بـازگشـت از صفـیـن در قـریـه "حـاضـریـن" نـوشـت. وصیتی و سفارشی كـه بـه همـه فرزندان اسلام وعموم مومنـان است.
" فرزندم این نامـهاز پدریست كـه گرمی آفتـاب زندگیش بـه سردی و غروب مینشیند.معترف به مصائب توانسوز روزگار است و سال و ماه و ساعات از او روی برتافتهاند،و هر دم بمرگ نزدیك میشود. پدری كه بـه پیشامدهـای این این جهـان نـاپـایدار و بی مقدار ،سر فرود آورده و در خـانـه مردگـان سكنی خـواهد گزیدو فردا بعزم سفـری جاودانه از این گیتی كوچ خواهد كرد. چنین پدری بـه فـرزند جـوانش ـ كـه آرزومند چیزی است كه آنـرا نمیـابد ـ سخن میگـوید فـرزندی كـه ـ بهـر حـال مـانند تمـام موجودات ـ هلاك خواهد شد وآماج تیرهای بلا و هدف درد ها ورنجهـا و گروگان مصائب سخت روزگـار غدار است.موجودی كـه خدنگهـای زهرآگین و تلخ را نشانـه است و بـه اضطرار اسیر چنین ناگواریهـای نـاپـایدار است.سـوداگر سرای فریب و فسـاد و وامدار مـرگهـا و نابودی ها،هم پیمان و آمیخته با غمها و قرین و جلیس با محنتها نـشــانــه و هـدف افـتهــا و شهـیـد هــوی و هــوس دیگـران و سرانجام...جانشین مردگان است.
اینك پس از ثنا و ستایش پـاك آفریدگـار و درود فراوان بر رسول خدا، پسرم تو بدان: من آن هنگام در چیزی كه برایم اشكار گردیده مینگرم .چـون میبینم جهـان از من روی میگیرد و روزگـار بـا من به سركشی میگراید و آخرت از من استقبال میكند،احساس میكنم كه هر چیز دیگر از یادم میرود و جز بكار خویش بچیزی رغبت ندارم. امّا لحظـه ای كـه فـارغ از دیگران غم خویش میخورم و هوس مرا آسوده میگذارد حقیقت در برابرم رخ مینمـاید و جلـوه گـر میشـود. چنین كیفیتی است كه مرا بكوشش و تلاش وامیدارد،كـه بی تردید بازیچـه نیست و از آمیختگی بدروغ و ریا، فرسنگها بدور است. نیك كه مینگرم تو را جزیی از خود مـیابمـ نـه خطاگفتم ـ بلكـه تو همـه وجود منی و چنان آمیختـه با منی كـه اگر چیزی بتو روی آورد،درست مانند انست كـه بمن روی آورده است.از اینرو اگر مرگ تو را فراگیرد، چنان است كـه مرا گرفتـه . بدین سبب كار تو مرا در اندوه افكنده،بدانگونـه كـه كـار خودم مرا بـه غم و افسـوس میكشاند.بنابراین وصیت خویش را بر تو نوشتم در حـالی كـه خواه برای تو بمـانم یـا بمیرم از اجرای آن بدست تو دل قـوی دارم و مطمئن هستم.
پسـرم تـو را بپـرهیـزگـاری و تـرس از عقـوبت خدا و متـابعت و فرمـانبرداری از آفریدگـار وصیت وسفـارش میكنم . ویرانـه دل را بنور تابناكش آباد گردان، در رشته مهر با او ببندگی و دلسپاری چنگ بـزن.زیـرا هیچ رشتـه و پیـوندی استـوار تـر ازپیـوستگی و همبستگی با ذات لایزال كردگار متعال نیست.
دل بـه حكمت و مـوعظت شـاد وپـاك بگردان وبـا یـاد مرگ در زهد وپارسایی بكوشو نرم رفتار ونیك گفتار باش .پیوسته بیقین ایمان خویش را قوی كن و تقدیر مرگ را بخود بقبولان و نفس خـود را بـه اعتراف در ناپایداری دنیا وادار سـاز.آلام و آزار و مصـائب سخت روزگار را بـه او بنمـایـان ،و زشتی دهر و نـا ملایمـات روزهـا را نكـتــه بــه نكـتــه بـرایـش بـرخـوان و اورا بـتـرسـان .
با دفتر زندگی گذشتگان اورا آشنـا سـاز و حوادث و رویدادهـایی را كـه بر آنهـا گذشتـه است برای او بـاز گو. نفس خـویش را در بارگاه های ویران سفر ده و بگذار آثـار آنهمـه قدرت و عظمت را نیك بنگرد ودریابد كـه از كجا تـا بكجـا رسیدهاند و چگونـه از دوستان جدا شده اند ودر سراهای تنگ و تـاریك مـاندهاند.در این موقع بخویش فكر كن كـه دیر یا زود تو نیز همچون یكی از تن های تنهای آنها خواهی بود.
" پسر, خانـه ایمان و آرامگاه خویش سامان ده و جهان جـاودان را بسرای نـا پـایدار مفروش. سخنی كـه نیك نمیدانی مگو و پیرامون آنچـه مـربـوط بتـو نـیست گفتگـو مكـن. در هـر راهـی كـه گـام مـینهی ، مبـادا به گمـراهی بـرسی.زیـرا در گمـراهی و سـرگـردانی خویشتن داری بسی بهتر از انجام كاری است كه سرانجامش هراس است و نگونباری. مروج نیكوكاری باش تـا خود از نیكو كـاران گردی . پیوستـه با دست و زبان نیكان رابـه كـارهـای پسندیده تشویق كن و از كردار نكوهیده باز دار، وهر چند كـه میتوانی، با بدكـاران و پلید فكران میامیز واز آنها دوری گزین. در راه خدا جهاد كن چنان جنگ وجهادی كه شایسته قدر اوست.هر جا ودر هر موقعیتی هر چند كه سختی كشی و به رنج افتی، برای حق و عدالت قیـام كن.در كـار دین پیوستـه دانشجو بـاش و خـویشتن را بناملایمات عادت ده. صبور بودن در راه حق،نیكخویی است. در همـه كارهـا بكردگـار خویش توكل كن زیرا تو بـه پنـاهگـاهی استوار و نیرومند روی آوردهای. آنگاه كـه دست نیـاز بسوی خدای آوری، با همـه دل و جان نیازمند باش. زیرا وجود و كرم تنها از خداست. در كارها بسیـار از او طلب خیر و نیكی كن، و در وصیت و سفارش من اندیشه بكار بند وچیزی را از یاد مبر. زیرا نیكوترین گفتار سخنیاست كـه شنونده را سودی سرشار و بهرهای بیشمار بخشد, سخن پاك و نیك آن نیست كـه بهرهای نرسـاند و آموختن دانشی كـه پسندیده نیست بی تـردید علم و عملش هم سـودمند نخـواهـد بـود. فرزندم! به خود مینگرم كه خرد سالی و جوانی بـه پیری و سالخوردگی رسـانیدهام و سستی و نـاتوانی در وجودم خـانـه كرده، از اینرو در وصیت بتو شتافتم. دیدم در آن حكمت و عبرتی است. بیم داشتم كه مبادا مرگم فرا رسد، و آنچه در خاطرم میگذرد بتو نرسانده باشم و یا همانگونه كه تنم را ضعف و سستی فرا میگیرد، اندیشـهام نیز سستی پذیرد و سخنان بسیاری ناگفتـه ماند.ترسیدم كـه مبادا پیش از آنكـه وصـایـایم را بشنوی هـوس بر تـو چیره گردد و فتنـه و آشوبهـای دنیـا همچـون اشتری مست و سركش، تـو را بعصیـان كشد.
دل جوان همچون زمین بكر و خاك پاك است. هر دانـه ای كـه در آن افتد نشو و نما یابد. از اینرو پیش از آنكـه خاك دلت ناپـاك و سخت شـود، و عقل و خردت اسیـر هـوس گـردد در تـربیتت كـوشیدم. من با دانش خویش بسوی تو شتافتم تا اینكه تو نیز در درك حقایق بشتابی و درست بدانسان كـه آزمودگان و تجربـه دیدگـان ، كیفیت كار خود را میشناسند، تو نیز بكـار خویش آگـاه گردی. اگر چنین كنی ، بی نیاز از رنج و معاف از آزمون و تجربه خواهی شد. آنچه ما از دانش و معرفت و ایمـان كسب نمودهایم تو نیز همـانهـا را بدست آر چـه بسیار چیزهایی كـه بر مـا پوشیده بود بر تو عیـان گردد. " فـرزنـدم! اگـر چـه عـمـر من هـمچـون كسـانی كـه پـیش از مـن بـودند درازنبود، اما با همـان مهلت كوتـاه، بدیده كـاوشگری در كارشان نگریستم و در چندو چون كار و اخبار و سرگذشت زندگیشـان اندیشه كردم و در احوال و اوضاع بازماندگانشان، مطالعـه نمودم و چنان در این بحر مستغرق بودم كه دریافتم خودم هم یكی از آنها هستم بلكـه ـ فراتر از این ـ در سیر تاریخ و چگونگی زندگیشـان چنان با آنها امیختم ، كـه احسـاس كردم بـا اولین و آخرینشـان زندگی كردهام! آنگاه پـاكی دنیـا را از نـاپـاكیش و سودش را از خسرانش باز شناختم. اینك از هر كاری، نیك و پسندیده و گزیـدهاش را برای تـو انتخـاب نمـوده و مجهـول ونـاپسندش را از تـو دور سـاختم. آنچـه پدری مشفق و مهـربـان در حق فـرزندش روا و سـزا میداند ، در حق تو كردم و گفتم. و در این سخن اراده نمـودم كـه تو را حكمت و ادب آموزم، تا در این عنفوان جوانی و روزگار شاد كامی،تربیت یافته و پند آموخته شوی و ارادهات بهـر كاری، پاك و كردارت راست باشد. بـرای ادب آمـوزی و حكمت اندوزی ، از كتـاب خداوند مهـربـان ، ابتدای سخن میكنم. كتـابی و شریعتی كـه فـرامین و احكـام حلال و حرام را بما اموخته و تجاوز و تخطی از آنها را نكوهش فرموده و ناپسند دانسته است. بیم از آن داشتم كـه مبادا همانگونـه كـه مردم در عقاید و احكام ، از هوسها و اندیشـه های اشتباه خویش متابعت نمودند، تو نیز مانند آنان بلغزش و خطا افتی. از اینرو آگاه كردنت بر آن امور نزد من سزاوارتر از آن بود كه تو را در كار خویش رها كنم و دل از هلاك تو آسوده سـازم. بر این امید كـه آفریدگار منان تو را در انجـام این وظـایف پـاك و مقدس، توفیق دهد و بسوی مقصد نیك هدایت فرماید.
اكنون سفارش و توصیه من با تو چنین است:
فرزندم نیكو ترین چیزی كـه دوست دارم تو از وصیتم بجـای آوری، پرهیز و ترس از خداست. به آنچه آفریدگاربرتو لازم و واجب شمرده اكتفا كن و قدم براهی گذار كه نیكان و گذشتگان و پدر و مادر و خـانوادهات در آن طریق گـام نهـادهاند. زیرا آنـان خویشتندار و پرهیزكار و دانـا بوده، و در اینراه چیزی را فروگذار ننمودهاند.
همـانگونـه كـه تـو می اندیشی و مینگری آنهـا نیز فكر كردند و دیدنـد،تـا اینكـه سـرانجـام این دو كـار این بـود كـه بغـایت خویشتنداری و نهایت انجام تكلیف و وظیفه خود رسیدند. پس اگر نفس تو از طریق آنان سربـاز زد و نخواست همـانسـان كـه آنـان اندیشیدند و دیدند، بنگـرد و بینـدیشـد و در این دو یقین كند، تو او را بـه متـابعت مجبور كن وخواهـان همین روش پسندیده باش. البتـه با تحصیل و تعلیم و دانایی ،آنرا بطلب و در سخنان در هم و شبهـه آمیز خود را رهـا مسـاز،تـا نـاگزیر بمشـاجره و منازعه شوی و پیش از انكـه پا بر این راه گذاری ، از پروردگار یاری بخواه و برای كسب موفقیت و اجتناب از هر بدی ویاسخنی كـه بـه باطل آمیختـه باشدو یا بضلالت گمراهیت كشاند،تنهـا بخداوند مهربان پناه ببر و رو بسوی او آور. آنگـاه پس از اینكـه مطمئن شدی كـه دلت صـاف و پـاك گشتـه،و فروتن و فـرمـانبـردار شده، و تمركز فكر واندیشـه یـافتـه ای و مقصدت تنهـا در این راهست در آنچه من بتو سفارش و توصیه میكنم، بدقت اندیشـه كن. اما اگر آنچـه را كـه خـواهـانی، از تمركز فكـر و پـاكی دل از پلیدی هـابدست نیـاوردی، بـدان كـه در این حـال بكـور اشتـری میمـانی كـه در ورطـه های وهمناك و دره های تنگ و تـاریك فروافتـاده است. چنین كسی كه براه اشتباه رود و خطا كند،هرگزخواهان دین و آیین نیستو شبهات را با یقین میامیزد. برای چنین كسی دست برداشتن و درنگ كردن در راه خود بصلاح نزدیك تر است.
روز معلم گرامی باد
آفتاب: محمود احمدینژاد رئیسجمهور در آستانه روز معلم بر دست پیرزنی که سالها پیش معلم دوران کودکی او بوده است بوسه زد. بوسهای که به نمایندگی از ملت ایران بر دستان معلمان کودکی تمام بزرگان اکنون ایران زمین زده شده است.
روز معلم گرامی باد
روز معلم گرامی باد
ای معلم بوی باران می دهی در خزان درس بهاران می دهی
هر که دیو جهل جانش را فسرد ای مسیحا دم،تو اش جان می دهی
روز معلم را به تمام دلسوزان و تلاشگران در عرصه علم و دانش مخصوصابه
همكاران آموزشگاه پارساتبریک می گوییم.
دخترك وكفشهای قرمز
دخترک طبق معمول هر روز، جلوی کفش فروشی ایستاد و به کفش های قرمز رنگ با حسرت نگاه کرد. بعد به بسته های چسب زخمی که در دست داشت خیره شد و یاد حرف پدرش افتاد :" اگر تا آخر ماه هر روز بتونی تمام چسب زخم هاتو بفروشی آخر ماه کفش های قرمز رو برات می خرم." دخترک به کفش ها نگاه کرد و با خود گفت: یعنی من باید دعا کنم که هر روز دست و پا یا صورت 100 نفر زخم بشه تا...و بعد شانه هایش را بالا انداخت و راه افتاد و گفت: نه... خدا نکنه...اصلآ کفش نمی خوام...
میلاد
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^عیدباستانی نوروزخجسته باد
سلام بر همه عید نوروز مبارک باد برایتان سال خوبی
همراه با موفقیت و شادی آرزومندیم.سال خوشی را در کنار خانواده داشته باشید.
عید نوروز چگونه شکل گرفت
انسان، از نخستین ادوار زندگی اجتماعی، متوجه بازگشت و تكرار برخی از رویدادهای طبیعی، یعنی تكرار فصول شد. نیاز به محاسبه در دوران كشاورزی ، یعنی نیاز به دانستن زمان كاشت و برداشت، فصل بندی ها و تقویم دهقانی و زراعی را به وجود آورد. نخستین محاسبه فصل ها، بی گمان در همه جوامع با گردش ماه كه تغییر آن آسانتر دیده می شد صورت گرفت. و بالاخره در نتیجه نارسایی ها و ناهماهنگی هایی كه تقویم قمری، با تقویم دهقانی داشت، محاسبه و تنظیم تقویم بر اساس گردش خورشید صورت پذیرفت. سال در نزد ایرانیان از زمانی نسبتا كهن به چهار فصل سه ماهه تقسیم شده و همان طور كه ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است آغاز سال ایرانی از زمان خلقت انسان ( یعنی ابتدای هزاره هفتم از تاریخ عالم) روز هرمز از ماه فروردین بود، وقتی كه آفتاب در نصف النهار ، در نقطه اعتدال ربیعی ، و طالع سرطان بود.
پیدایش جشن نوروز
جشن نوروز را به نخستین پادشاهان نسبت می دهند. شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی، عنصری، بیرونی، طبری و بسیاری دیگر كه منبع تاریخی و اسطوره ای آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده ، نوروز را از زمان پادشاهی جمشید می دانند.
در خور یادآوری است كه جشن نوروز پیش از جمشید نیز برگزار می شده و ابوریحان نیز با آن كه جشن را به جمشید منسوب می كند یادآور می شود كه : «آن روز كه روز تازه ای بود جمشید عید گرفت؛ اگر چه پیش از آن هم نوروز بزرگ و معظم بود».
روایت های اسلامی درباره نوروز
آورده اند كه در زمان حضرت رسول (ص) در نوروز جامی سیمین كه پر از حلوا بود برای پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسید كه این چیست؟ گفتند كه امروز نوروز است. پرسید كه نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان. فرمود: آری، در این روز بود كه خداوند عسكره را زنده كرد. پرسیدند عسكره چیست؟ فرمود عسكره هزاران مردمی بودند كه از ترس مرگ ترك دیار كرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیرید و مردند. سپس آنان را زنده كرد وابرها را فرمود كه به آنان ببارند از این روست كه پاشیدن آب در این روز رسم شده. سپس از آن حلوا تناول كرد و جام را میان اصحاب خود قسمت كرده و گفت كاش هر روزی بر ما نوروز بود.
و نیز حدیثی است از معلی بن خنیس كه گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق در آمدم گفت آیا این روز را می شناسی؟ گفتم این روزی است كه ایرانیان آن را بزرگ می دارند و به یكدیگر هدیه می دهند. پس حضرت صادق گفت سوگند به خداوند كه این بزرگداشت نوروز به علت امری كهن است كه برایت بازگو می كنم تا آن را دریابی. پس گفت: ای معلی ، روز نوروز روزی است كه خداوند از بندگان خود پیمان گرفت كه او را بپرستند و او را شریك و انبازی نگیرند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند. همان روزی است كه آفتاب در آن طلوع كرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شكوفا و درخشان شد. همان روزی است كه كشتی نوح در كوه آرام گرفت. همان روزی است كه پیامبر خدا، امیر المومنین علی (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از كعبه به زیر افكند. چنان كه ابراهیم نیز این كار را كرد. همان روزی است كه خداوند به یاران خود فرمود تا با علی (ع) به عنوان امیر المومنین بیعت كنند. همان روزی است كه قائم آل محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می كنند و همان روزی است كه قائم بر دجال پیروز می شود و او را در كنار كوفه بر دار می كشد و هیچ نوروزی نیست كه ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم، زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست.
جشن نوروز
جشن نوروز دست كم یك یا دو هفته ادامه دارد. ابوریحان بیرونی مدت برگزاری جشن نوروز را پس از جمشید یك ماه می نویسد: « چون جم درگذشت پادشاهان همه روزهای این ماه را عید گرفتند. عیدها را شش بخش نمودند: 5 روز نخست را به پادشاهان اختصاص دادند، 5 روز دوم را به اشراف، 5 روز سوم را به خادمان و كاركنان پادشاهی، 5 روز چهارم را به ندیمان و درباریان ، 5 روز پنجم را به توده مردم و پنجه ششم را به برزگران. ولی برگزاری مراسم نوروزی امروز، دست كم از پنجه و «چهارشنبه آخر سال» آغاز می شود و در «سیزده بدر» پایان می پذیرد. ازآداب و رسوم كهن پیش از نوروز باید از پنجه، چهارشنبه سوری و خانه تكانی یاد كرد.
پنجه (خمسه مسترقه)
بنابر سالنمای كهن ایران هر یك از 12 ماه سال 30 روز است و پنج روز باقیمانده سال را پنجه، پنجك، یا خمسه مسترقه، گویند. این پنج روز را خمسه مسترقه نامند از آن جهت كه در هیچ یك از ماه ها حساب نمی شود. مراسم پنجه تا سال 1304 ، كه تقویم رسمی شش ماه اول سال را سی و یك روز قرارداد، برگزار می شد.
میر نوروزی
از جمله آیین های این جشن 5 روزه، كه در شمار روزهای سال و ماه و كار نبود، برای شوخی و سرگرمی حاكم و امیری انتخاب می كردند كه رفتار و دستورهایش خنده آور بود و در پایان جشن از ترس آزار مردمان فرار می كرد. ابوریحان از مردی بی ریش یاد می كند كه با جامه و آرایشی شگفت انگیز و خنده آور در نخستین روز بهار مردم را سرگرم می كرد و چیزی می گرفت. و هم اوست كه حافظ به عنوان « میرنوروزی» دوران حكومتش را « بیش از 5 روز» نمی داند.
از برگزاری رسم میر نوروزی، تا لااقل 70 سال پیش آگاهی داریم. بی گمان كسانی را كه در روزهای نخست فروردین، با لباس های قرمز رنگ و صورت سیاه شده در كوچه و گذر وخیابان می بینیم كه با دایره زدن و خواندن و رقصیدن مردم را سرگرم می كنند و پولی می گیرند بازمانده شوخی ها و سرگرمی های انتخاب «میر نوروزی» و «حاكم پنج روزه » است كه تنها در روزهای جشن نوروزی دیده می شوند و آنان در شعرهای خود می گویند: «حاجی فیروزه، عید نوروزه، سالی چند روزه».
منبع : مجله موفقیت
میلادرسول اکرم گرامی باد
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
تفاوت
متن زیر منتخبی است از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم
نوشته زنده یاد نادرابراهیمی
توصیه می کنم که حتما تا انتها بخونین
هم سفر در این راه طولانی - که ما بی خبریم و چون باد می گذرد بگذار خرده اختلاف هایمان با هم باقی بماند خواهش می کنم ! مخواه که یکی شویم ، مطلقا یکی مخواه که هر چه تودوست داری ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشمو هر چه من دوستدارم،بههمان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
بقیه درادامه مطالب
زندگی چیست؟3
استادی در شروع کلاس درس لیوانی پر از آب به دست گرفت . آن را بالا گرفت که همه ببینند . بعد از شاگردانش
پرسید به نظرشما وزن این لیوان چه قدر است ؟ شاگردان جواب دادند : 50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم . استاد
گفت : من هم بدون وزن کردن نمی دانم دقیقا وزنش چه قدر است اما سوال من این است :اگر من این لیوان آب را
چند دقیقه همین طور نگه دارم چه اتفاقی خواهد افتاد ؟شاگردان گفتند : هیچ اتفاقی نمی افتد . استاد پرسید:خب اگر
یک ساعت همین طور نگه دارم چه اتفاقی می افتد ؟یکی از شاگردان گفت: دستتان کم کم درد می گیرد . حق با
توست حالا اگر یک روز نگه دارم چه ؟شاگرد دیگری جسارتا گفت : دستتان بی حس می شود عضلاتتان به شدت
درد می گیرد و فلج می شوند و مطمئنا کارتان به بیمارستان می کشد .همه ی شاگردان خندیدند . استاد گفت : خیلی
خوب ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییر می کند ؟شاگردان جواب دادن : نه .پس چه چیز باعث درد و فشار روی
عضلات می شود ؟ در عوض من چه باید بکنم؟شاگردان گیج شدند...یکی از انها گفت:خب زمین بزارید.استاد گفت :
دقیقا ! مشکلات زندگی هم مثل همین است .اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید ، اشکالی ندارد اگر مدت
طولانی تری به آنها فکر کنید به درد خواهند آمد اگر بیشتر از آن نگهشان دارید فلج تان می کند و دیگر قادر به
انجام کاری نخواهید بود .فکر کردن به مشکلات زندگی مهم است اما مهم تر آن است که در پایان هر روز پیش از
خواب آنها را زمین بگذارید.به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرید هر روز صبح قوی و سر حال بیدار می شوید
و قادر خواهید بود از عهده ی هر مسئله و چالشی که برایتان پیش آید برآیید.
مدرسه وفیلمهای سینمایی
مدرسه وفیلمهای سینمایی :
مدرسه ما : پایگاه جهنمی
خروج از مدرسه : فرار از آلكاتراس
دیدن مدیر از دور : شبهی در تاریكی
نمره بیست : افسانه آه
مدیر مدرسه : مرد 6 میلیون دلاری
شوخی با مدیر : بازی با مرگ
روز دادن كارنامه : حادثه در كندوان
درادامه مطالب بخونید......
گزارش تصویری انتخابات شورای دانش آموزی
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
شوخی با حافظ
نیمه شب پریشب گشتم دچار کابوس
دیدم به خواب حافط توی صف اتوبوس
گفتم : سلام حافظ ، گفتا : علیک جانم
گفتم : کجا روی ؟ گفت : والله خود ندانم
گفتم : بگیر فالی گفتا : نمانده حالی
گفتم : چگونه ای ؟ گفت : در بند بی خیالی
گفتم : که تازه تازه شعر و غزل چه داری ؟
گفتا : که می سرایم شعر سپید باری
گفتم : کجاست لیلی ؟ مشغول دلربایی؟
گفتا : شده ستاره در فیلم سینمایی
گفتم : بگو ، زخالش ، آن خال آتش افروز ؟
گفتا : عمل نموده ، دیروز یا پریروز
ادامه............